Zondag 18 januari.

Vanmiddag zijn we aangekomen in M'hamid. Gisteren zijn we gekomen tot de camping bij Tazzarine waar we op de heenweg ook stonden en naar de steengroeve zijn gefietst.

De foto’s zijn onderweg gemaakt, verschillende landschappen en verschillende kwaliteiten asfalt. De foto op het onverharde weggetje was een koffie stopje hoor, geen doorgaande route. De paardenkar was in Rissani, die kwam plotseling van links en dacht dat hij voorrang had.

We staan nu op camping El Khaima waar we acht jaar geleden ook hebben gestaan toen met het nomadenfestival. De laatste 30 kilometer hier naartoe regende het wat en dan is het meteen prut overal. Om half vier werd het droog en konden we eerst wat modder scheppen en het tapijt neerleggen.

De camping is niet veranderd in acht jaar. De plaatsen zijn goed. Het toiletgebouw is aan vervanging toe. Je kijkt door het dak naar buiten. Er is wel een zonneboiler met lekker warm water. Het terrein achter de camping bij de huisjes is een puinhoop. Er ligt veel bouwafval, andere rommel en wel vier oude auto’s. Het zwembad staat nog steeds leeg en de verf bladdert eraf. Hier heb ik maar geen foto’s gemaakt.

Hassan, de tiener die toentertijd ’s morgens op zijn brommertje brood kwam brengen, is nu de baas en rijdt in een dure nieuwe auto.

Tegen vijf uur brak de zon door en kwamen de geitjes ook weer even over de camping.

Maandag 19 januari.

Na een koude nacht, twee graden,  was de zon er volop bij vandaag.

Tot onze verrassing werd er net als voorheen een heerlijk vers broodje afgeleverd bij de camper.

Na de koffie zijn we door de rivier naar het dorp gelopen. Daar is eigenlijk ook niet veel verandert. Gezellig druk op straat en markt langs de kant van de weg. Er zijn wel wat souvenirwinkels bijgekomen en een paar supermarktjes. Ook zijn er een aantal nette slagerijtjes en groentewinkeltjes. Het aanbod in groente en fruit is best goed, er is veel meer dan acht jaar geleden. Dit was ook in Merzouga al het geval. De verse bakker is er nog steeds maar hij heeft wel een iets modernere oven en heel lekker brood.

Vanmiddag hebben we gefietst. Eerst naar de camping aan de andere kant van het dorp waar de weg overgaat in onverhard de woestenij in. Op een heuveltje ligt daar een camping waar we zijn wezen kijken. Het uitzicht is mooi daar en het is er heel rustig. Morgen gaan we daar naartoe verhuizen.

Ook zijn we nog het rondje door het palmenbos wezen fietsen. Leuk rondje van een kilometer of tien. Onderweg kwamen we langs vier campings. Het wegdek is af en toe heel slecht, daar wagen we ons maar niet met de camper. Er zijn ook nog een paar dorpjes onderweg, elk met een eigen school en een moskee. Deze vallen altijd wel op door hun verschillende kleuren terwijl de meeste huizen grijs en bruin zijn.

Na het rondje was het nog lekker een poosje in de zon zitten.

Dinsdag 20 januari.

Niets veranderlijker als de mens, we zijn toch maar hier blijven staan. De drie niet zo vriendelijke, beetje arrogante Duitse buren met hun 4x4 campers zijn vertrokken en de rust is wedergekeerd op de camping. Ze waren helaas “vergeten”de bult as op te ruimen van het open vuur dat ze gisteravond vlakbij hun camper hadden gemaakt. ( dat moesten we even kwijt ).

Na de koffie zijn we weer even naar het dorp gelopen voor een broodje en wat boodschapjes. Dat is altijd een leuke bezigheid. De hoofdstraat begint alweer op te drogen na de regen van zondag. Gelukkig maar want hij is maar voor de helft geasfalteerd. De supermarktjes zien er aan de buitenkant allemaal anders uit maar het assortiment is wel een beetje hetzelfde, ze hebben heel veel. En heeft de één het niet dan de buurman misschien wel.

Na de middag zijn we naar de andere kant van het dorp gefietst waar de asfaltweg helemaal ophoudt en overgaat in onverharde sporen de woestijn in. Ooit zijn we hier met een 4x4 in geweest en nu gingen we een stukje op de fiets. Na drie kilometer waren we bij een camping. Hier stonden zowaar ook “gewone “campers. Die durven toch wel! Er was toch flink wat wasbord onderweg en natuurlijk plaatsen met veel zand. Ook hier komen wij niet met de camper. Op de fiets was hartstikke leuk.

Een stukje voorbij de camping konden we niet verder, hier begint een brede strook met zandduintjes en was teveel los zand voor onze smalle banden. Via een nogal hobbelig pad kwamen we weer terug in het dorp. Daar kwam ik (Wil) erachter dat de ondersteuning van mijn fiets niet meer hoger of lager kon. Gelukkig stond hij in tour en kwamen we gemakkelijk weer op de camping terug. Bij nadere inspectie bleek er een contactpuntje uit het gedeelte onder de display weg te zijn. De oplossing, heel simpel, een stukje zilverfolie erin en het werkt weer! Morgen gaan we weer een stukje fietsen, duimen dat hij het blijft doen! Er gaat een stukje zilverfolie in de fietstas.

Woensdag 21 januari.

De ondersteuning werkte vandaag prima, het stukje zilverfolie doet zijn werk!

Na de koffie zijn we weer op de fiets gestapt. Nu zijn we een stukje de andere kant opgegaan, waar we vandaan zijn gekomen. Na het dorp is een zijweg naar links, die zijn we ingegaan. De weg eindigde bij een drinkwateropslag.  We kwamen langs een plek waar veel rozen van Jericho groeiden, we hebben nog een paar grote meegenomen.

Langs de doorgaande weg rukt het zand ook op. Hier zijn een soort windschermen aangelegd en daar omheen vormen zich zandduintjes zodat de weg schoon blijft. Er staan veel grote hotels langs deze weg. Na 8 kilometer, bij het volgende dorpje, vonden we een zonnig terrasje om lekker te lunchen.

’s Middags gingen we nog even naar een winkeltje in Mhamid en daar zagen we Marokkaanse pindakaas staan. Dit hadden we al op meerdere plaatsen gezien. Het is niet geïmporteerd  zoals  bv. in Spanje maar het is in Marokko gemaakt in een coöperatie. Benieuwd hoe het smaakt!

Morgen rijden we naar Agdz. We hadden al eerder via de kloven richting Marrakesh willen gaan maar de weerberichten in die regio waren slecht, boven 1200 meter sneeuw en daaronder veel regen. Er is inderdaad veel sneeuw gevallen in het Atlasgebergte en een aantal wegen, waaronder de Tichka-pas, is afgesloten geweest. Het schijnt allemaal weer open te zijn. Als het nodig is kunnen we bij Agdz nog afslaan richting Agadir.

Vrijdag 23 januari.

Gisteren waren we na een mooie rit om half vier in Agdz op camping Agdz, een klein campinkje achter een restaurant langs de doorgaande weg. We zijn nog even naar het centrumpje gelopen en over de markt geweest. ’s Avonds tajine in het restaurant gegeten. De campingbeheerder wist te vertellen dat de Tichka-pas  weer open is dus konden we vandaag volgens plan weer richting Marrakesh.

Het was een prachtige bergrit vandaag. Bij Agdz vandaan klimt de weg omhoog tot uiteindelijk bijna 1700 meter hoogte. Veel mooie uitzichten onderweg dus vaak gestopt om te kijken. Op de toppen in de verte ligt inderdaad veel sneeuw.

Met de middag waren we op de camping municipal bij Ouarzazate. Dit vonden we geen leuke camping, rommelig, onoverzichtelijk en druk. Dus zijn we doorgereden naar camping L’Escale. Deze ligt 20 kilometer verderop vlakbij de afslag naar Ait  Ben Haddou. Hier hebben we al vaker gestaan. Mooie kleine camping met een zwembad. Het waaide wel flink vanmiddag maar naast de camper in de luwte zaten we lekker. Eigenlijk wilden we wel naar Ait Ben Haddou op de fiets, is maar 10 kilometer, maar morgenmiddag geven ze windkracht 6 op dus dat doen we maar niet. Morgen dus Marrakech.

Tazenakt.

Zaterdag 24 januari.

Vandaag geen Marrakech.

We reden mooi op tijd weg vanmorgen. Het weer was goed en de weg was prima. In het dorpje eerst nog een broodje gescoord voor de lunch.

De route ging mooi door de bergen.

Onderweg betrok de lucht en tijdens de koffiestop was er een beetje natte sneeuw. We zijn maar doorgereden maar naarmate de weg steeg werd de sneeuw gaandeweg een beetje meer. We zijn drie keer een slagboom gepasseerd en die waren alle drie open. Na het laatste dorp werd het wel wat serieuzer maar alles reed door en het was nog wel te doen. Er kwamen ook steeds nog tegenliggers. Ineens begon het ook hard te waaien en was de weg helemaal bedekt met sneeuw. Iedereen reed langzaam door dus wij ook maar. Tot plotseling de auto vóór ons stopte. Toen moesten wij ook wel stoppen. De voorganger reed weer door maar wij konden niet meer wegkomen. Omdat het spoor in het midden van de weg was, gingen er een paar auto’s links en rechts voorbij. Ze gingen wel voorzichtig. Toen er niets meer aankwam zijn we voorzichtig een stukje achteruit naar de kant gereden, dat ging wel.

We hebben geprobeerd om de sneeuwkettingen te monteren maar dat mislukte omdat onze vingers binnen een minuut stijf waren van de kou. Na enkele pogingen hebben we dat maar opgegeven. Toen kwam er een sneeuwschuiver langs. De bestuurder zei dat we om moesten keren. Wij zeiden, dat lukt niet we glijden weg. Toen zei hij dat we moesten wachten, hij zou omkeren en terugkomen. We zaten warm en droog en hebben maar een poosje gewacht, er kwam toch geen verkeer meer langs. Na een half uurtje besloten we om achteruit terug te rijden in het spoor van de sneeuwschuiver. Dat ging goed en na een kilometer was er genoeg ruimte om te keren en konden we terugrijden, dat ging goed.

Bij het eerste dorp was de slagboom naar beneden en stond al een hele file, voornamelijk vrachtwagens. Wij konden rustig doorrijden en de sneeuw werd geleidelijk minder. Bij de derde slagboom was het een chaos. Hier lag geen sneeuw en de mensen wilden doorrijden maar werden tegen gehouden door de politie. Gelukkig konden wij gewoon door rijden tot de afslag naar de N10 richting Agadir. Door een mooi zwart\bruin berglandschap met nog een heuse bergpas van 1700 meter hoog ( zonder sneeuw)  zijn we naar Tazenakt gereden. Iets ten zuiden daarvan staan we op een “camping” bij een restaurantje bij te komen van dit angstige avontuur.

De camping is niet zoveel maar wel een rustige plek. We hebben zowaar nog wel Franse buren gekregen.

We hadden geen zin meer om te koken en hebben ons maar laten verwennen met salade, tajine en sinaasappel. Natuurlijk eerst thee met dadels. Voor de camping + eten moesten we 250 dirham, € 25, afrekenen. Hij probeerde nog voorzichtig een tapijtje te slijten maar dat hoefden we niet en gelukkig drong hij niet aan maar was wel heel aardig.

We willen morgen niet nog een keer de pas proberen en moeten nu via Agadir. Dat is 400 km langer maar ach, die kunnen er ook nog wel bij!