Zondag 18 januari.

Vanmiddag zijn we aangekomen in M'hamid. Gisteren zijn we gekomen tot de camping bij Tazzarine waar we op de heenweg ook stonden en naar de steengroeve zijn gefietst.

De foto’s zijn onderweg gemaakt, verschillende landschappen en verschillende kwaliteiten asfalt. De foto op het onverharde weggetje was een koffie stopje hoor, geen doorgaande route. De paardenkar was in Rissani, die kwam plotseling van links en dacht dat hij voorrang had.

We staan nu op camping El Khaima waar we acht jaar geleden ook hebben gestaan toen met het nomadenfestival. De laatste 30 kilometer hier naartoe regende het wat en dan is het meteen prut overal. Om half vier werd het droog en konden we eerst wat modder scheppen en het tapijt neerleggen.

De camping is niet veranderd in acht jaar. De plaatsen zijn goed. Het toiletgebouw is aan vervanging toe. Je kijkt door het dak naar buiten. Er is wel een zonneboiler met lekker warm water. Het terrein achter de camping bij de huisjes is een puinhoop. Er ligt veel bouwafval, andere rommel en wel vier oude auto’s. Het zwembad staat nog steeds leeg en de verf bladdert eraf. Hier heb ik maar geen foto’s gemaakt.

Hassan, de tiener die toentertijd ’s morgens op zijn brommertje brood kwam brengen, is nu de baas en rijdt in een dure nieuwe auto.

Tegen vijf uur brak de zon door en kwamen de geitjes ook weer even over de camping.

Maandag 19 januari.

Na een koude nacht, twee graden,  was de zon er volop bij vandaag.

Tot onze verrassing werd er net als voorheen een heerlijk vers broodje afgeleverd bij de camper.

Na de koffie zijn we door de rivier naar het dorp gelopen. Daar is eigenlijk ook niet veel verandert. Gezellig druk op straat en markt langs de kant van de weg. Er zijn wel wat souvenirwinkels bijgekomen en een paar supermarktjes. Ook zijn er een aantal nette slagerijtjes en groentewinkeltjes. Het aanbod in groente en fruit is best goed, er is veel meer dan acht jaar geleden. Dit was ook in Merzouga al het geval. De verse bakker is er nog steeds maar hij heeft wel een iets modernere oven en heel lekker brood.

Vanmiddag hebben we gefietst. Eerst naar de camping aan de andere kant van het dorp waar de weg overgaat in onverhard de woestenij in. Op een heuveltje ligt daar een camping waar we zijn wezen kijken. Het uitzicht is mooi daar en het is er heel rustig. Morgen gaan we daar naartoe verhuizen.

Ook zijn we nog het rondje door het palmenbos wezen fietsen. Leuk rondje van een kilometer of tien. Onderweg kwamen we langs vier campings. Het wegdek is af en toe heel slecht, daar wagen we ons maar niet met de camper. Er zijn ook nog een paar dorpjes onderweg, elk met een eigen school en een moskee. Deze vallen altijd wel op door hun verschillende kleuren terwijl de meeste huizen grijs en bruin zijn.

Na het rondje was het nog lekker een poosje in de zon zitten.

Dinsdag 20 januari.

Niets veranderlijker als de mens, we zijn toch maar hier blijven staan. De drie niet zo vriendelijke, beetje arrogante Duitse buren met hun 4x4 campers zijn vertrokken en de rust is wedergekeerd op de camping. Ze waren helaas “vergeten”de bult as op te ruimen van het open vuur dat ze gisteravond vlakbij hun camper hadden gemaakt. ( dat moesten we even kwijt ).

Na de koffie zijn we weer even naar het dorp gelopen voor een broodje en wat boodschapjes. Dat is altijd een leuke bezigheid. De hoofdstraat begint alweer op te drogen na de regen van zondag. Gelukkig maar want hij is maar voor de helft geasfalteerd. De supermarktjes zien er aan de buitenkant allemaal anders uit maar het assortiment is wel een beetje hetzelfde, ze hebben heel veel. En heeft de één het niet dan de buurman misschien wel.

Na de middag zijn we naar de andere kant van het dorp gefietst waar de asfaltweg helemaal ophoudt en overgaat in onverharde sporen de woestijn in. Ooit zijn we hier met een 4x4 in geweest en nu gingen we een stukje op de fiets. Na drie kilometer waren we bij een camping. Hier stonden zowaar ook “gewone “campers. Die durven toch wel! Er was toch flink wat wasbord onderweg en natuurlijk plaatsen met veel zand. Ook hier komen wij niet met de camper. Op de fiets was hartstikke leuk.

Een stukje voorbij de camping konden we niet verder, hier begint een brede strook met zandduintjes en was teveel los zand voor onze smalle banden. Via een nogal hobbelig pad kwamen we weer terug in het dorp. Daar kwam ik (Wil) erachter dat de ondersteuning van mijn fiets niet meer hoger of lager kon. Gelukkig stond hij in tour en kwamen we gemakkelijk weer op de camping terug. Bij nadere inspectie bleek er een contactpuntje uit het gedeelte onder de display weg te zijn. De oplossing, heel simpel, een stukje zilverfolie erin en het werkt weer! Morgen gaan we weer een stukje fietsen, duimen dat hij het blijft doen! Er gaat een stukje zilverfolie in de fietstas.